ณ ปัจจุบันนี้ [2555] นายแทมก็อายุ 36 ปีแล้วครับ รอยเหี่ยวย่นเริ่มเกิดขึ้นบ้างตามกาลเวลา ดูเด็กๆ สมัยนี้ เกิด พ.ศ. 253x  พอต้องควักบัตรประชาชนตัวเองออกมาเวลาไปหอสมุดมหาวิทยาลัยเชียงใหม่  อ๊ากกก ของผมมันเกิด พ.ศ. 2519 โน่น ตายห่านี่มันข้ามหลักกันเลยนะนั่น เด็กพวกนี้มันหยามกันชัดๆ

ที่ต้องบอกอย่างนี้ มันมีชนวน คือว่า เช้าตรู่วันหนึ่งผมต้องแบกเป้ เสื้อยืด กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ  เพื่อไปหาหนังสืออ่านเพิ่มเติมที่หอสมุดมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ หลังจากเสร็จสิ้นภาระกิจก็เที่ยงกว่า ๆ จึงเดินไปหาข้าวกินในโรงอาหารกลางของมช. เมื่ออิ่มท้องแล้ว ก็จะเอาจานไปเก็บพร้อมกับหอบหนังสือและสำเนาที่ถ่ายเอกสารมาด้วย ระหว่างก้มหน้าเดินไปที่เก็บจานงุด ๆ มีเสียงเด็กๆ ตะโกนเรียกผม 'น้องๆ ชีทหล่น'   อุ๊บบส์ .. ผมหันกลับไป  สบตาน้องคนนั้น ยิ้มตอบ ปากก็ตะกุก ตะกัก ตอบไปว่า   'ขอบคุณครับ ... พี่'   เฮ้อ .. เหตุการณ์มันพาไปนะครับ อย่าถือสาผมเลยนะ

ผมเกิดที่เชียงใหม่ เกิดบนดอยสูง แล้วก็มาอยู่พื้นราบ เรียนจบ ม.6 ที่เชียงใหม่แล้ว ก็มีบุญญาวาสนากากบาทข้อสอบเอ็นท์ไปติดเข้ารั้วจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณะรัฐศาสตร์ ครับ ชีวิตใหม่จึงต้องเริ่มต้นที่กรุงเทพฯ ในปี พ.ศ. 2537 วันเปิดเทอมปี 1 วันแรกก็สอนผมหลายๆ อย่างทันที เช่น ได้รู้จักกล่องข้าวใบใหญ่ที่นิสิตหญิงจุฬาฯ ชอบหิ้วที่เรียกว่า กระเป๋าหลุยส์ , รองเท้านิสิตชายที่ใส่แล้วเจ็บตีน (มา่ก) และเจ็บกระเป๋าตัง (มาก) ที่ชื่อ next คู่ละ 5,500 บาท , นาฬิกาปัญญาอ่อนสีใส ๆ ที่ชื่อ เบบี้จี ฯลฯ  

ผ่านไป 4 ปี ชีวิตก็ผ่านร้อนผ่านหนาว (แก่แดด) มากขึ้น และก็สำเร็จการศึกษาจากคณะหรูหราไฮโซแบบฉิวเฉียด พร้อมดีกรีบัณฑิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเป็นรุ่นสุดท้ายที่ในหลวงทรงโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมเสด็จพระราชทานปริญญาบัตรนะครับ

สมัครงานที่แรก เฮ้อ .. เด็กจุฬาฯ เหรอ ไม่มีเกี่ยงสถาบันเขาสอนมาดี ผมรับงานแรกในชีวิตเป็นเด็กปั๊มน้ำมันคิวเอท (หรือ ปิโตรนาสในปัจจุบัน) ผมต้องเติมน้ำมัน , เช็ดกระจก , ล้างรถ , เปลี่ยนถ่ายน้ำมันเครื่อง , ล้างห้องน้ำ , แคชเชียร์ , จัดกะให้พนักงาน , ลงน้ำมัน สารพัดแรงงานจริง ๆ ผมทำอยู่ที่นี่ได้ 2 ปีกว่า ๆ ครับ

หลังจากนั้น ก็สมัครเข้าทำงานที่เครือเจริญโภคภัณฑ์ ตอนนั้นกลายเป็นพนักงานออฟฟิศไปแล้ว ใส่ชุดทำงานเท่ห์ หรูหรา แล้วก็เปลี่ยนงานไปเรื่อยเปื่อยตามอารมณ์ติสแตก จนได้ขึ้นสูงไปถึงตำแหน่งผู้ช่วยผู้บริหารสายงานทรัพยากรบุคคลของโรงงานอุตสาหรรมแห่งหนึ่ง แต่เพราะวิถีชีวิตมนุษย์เงินเดือนที่เอาเวลาที่เป็นสิ่งมีค่าไปจากชีวิตของผมไปหมดสิ้น ผมไม่มีวันหยุดเต็ม ๆ สักที วันที่ฤกษ์งามยามดี ผมจึงพอกันที ขอปิดประตูตายกับคำว่า 'ขายเวลาแลกเงินเดือน' ไม่เอาอีกแล้วครับ

ผ่านมาถึงวันนี้ ผมนึกขอบคุณพระเจ้าอยู่บ่อยๆ ที่ได้ให้ผมทำงานที่คิวเอท เพราะมันสอนให้ผมรู้ค่าความอดทน ความลำบากในชีวิต และเห็นคุณค่าเพื่อนร่วมโลก ที่มาจากบ้านนอกเหมือนผม ไม่เอาศักดิ์ศรีดีกรีปริญญาไปดูถูกพวกเขา ในขณะที่ก็ได้เรียนรู้วิถีชีวิตของพวกชนชั้นกลางที่เน้นระบบความคิดมากกว่าการใช้แรง ประสบการณ์เหล่านี้ มันช่วยตกผลึกทางความคิดให้ผมพยายามคิดให้เป็นระบบ แล้วก็ลงมือทำมันจริง ๆ ซึ่งมันก็ช่วยให้มีความสมดุลย์ระหว่าง การเป็นนักคิดแบบคนทำงานออฟฟิศ (คิดกันอย่างเดียว) และ การเป็นนักทำ-นักสู้ชีวิตแบบคนใช้แรงงาน (ลงแต่แรง ไม่มีระเบียบเป้าหมาย)

หลังจากลาขาดชีวิตมนุษย์เงินเดือนแล้ว .. ชีวิตของผมก็เดินต่อไปเรื่อย ๆ ทำอะไรเรื่อยเปื่อยส่วนตัวหลายอย่างครับ ลองผิด ลองถูก ขายของแบกะดิน , ขายเสื้อผ้า , ขายเครื่องประดับ , ขายบัตรเครดิต , รับจ้างแจกใบปลิว , เปิดร้านขายของ ได้มั่ง เจ๊งมั่ง แต่ .. ได้รสชาติชีวิตดีมากครับ  ห้องเรียนที่คณะรัฐศาสตร์สอนผมแบบนี้ไม่ได้ และ ออฟฟิศของมนุษย์เงินเดือนก็ไม่สามารถฝึกอบรมเรื่องเหล่านี้ให้ผมได้เช่นกัน

ในช่วงเวลาเหล่านั้น เมื่อชีวิตขาขึ้น ผมเคยหัวเราะดังสุด ๆ มีเงินเยอะล้นมือมาก มีเพื่อนมาก เที่ยวมาก และ ชีวิตขาลงแบบระห่ำ ต่ำติดดิน ก็เคยนั่งร้องไห้อยู่ริมถนนจนลูกตาแทบหลุดกลิ้งออกมา เพื่อนที่เราเคยช่วย แต่พอยามทุกข์ยากของเรา แค่ข้าวซักมื้อ มันหายหัวหมดเลยครับ  ประสบการณ์ชีวิตเหล่านั้นสอนผมให้ทำทุกอย่างเท่าที่จะมีแรงทำได้ เพื่อจะประคองชีวิตให้รอดในวันที่ผมไร้ซึ่งเงินเดือน .. ยกเว้น กินหญ้า ยังไม่เคย และ ไม่อยากให้ใครสอนเท่าไหร่ครับ ฮ่า ๆๆ

ตอนนี้ผมอาศัยอยู่ที่บ้านหลังเล็ก ๆ แถวชานเมืองของเชียงใหม่ครับ จัดออฟฟิศเล็ก ๆ ของตัวเอง แล้วก็ยึดอาชีพหลัก คือ การทำเว็บ ทำเกี่ยวกับอินเทอร์เน็ต เสพสุขกับมัน ด้วยความรัก ความชอบ เพราะเชื่อมั่นว่าพอเลี้ยงตัวเองได้ (บ้าง)

ผมก็ทำมันอยู่เรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้ .. มีหลายเว็บ หลายแนวแล้วครับ บางเว็บก็จดชื่อโดเมนไว้เฉย ๆ ทันทีที่นึกออกว่า ชื่อนี้เจ๋งดี ก็จดเอาไว้ก่อน ปาเข้าไปกว่า 10 เว็บที่ยังไม่ได้ทำครับ

ชีวิตของผมชอบคิด แล้วก็จะขีด ๆ เขียน ๆ  มันออกมา ไดอารี่กองเต็มตู้ ก็เขียนมันไปเรื่อยเปื่อย และมีโอกาสลงตีพิมพ์หลายครั้ง บางบทความก็ได้รับการลงตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์,นิตยสาร 

หลายครั้งก็รับเป็นอาจารย์พิเศษบรรยายหัวข้อเฉพาะด้านตามสถาบันการศึกษาต่าง ๆ แต่เพลา ๆ ลงแล้วครับ เพราะเหนื่อย ก็เลยชอบแฮ่นมอเตอร์ไซต์ (รถยนต์เก็บไว้บ้าน น้ำมันแพงมากก) ไปนั่งขายของตามกาดนัด ถนนคนเดิน นั่งดูคน(จะ)ซื้อแล้วก็เพลินหู เพลินตาดีออกครับ แม้ว่าวันนั้นผมจะขายไม่ได้เลยสักบาท ก็มีความสุขใจในสิ่งที่ตัวเองทำครับ ฮ่า ๆๆ

ณ ปัจจุบัน [2555] โสดสนิท สนิมกิน ปลวกขึ้น มอดกิน จนจะหมดแล้วครับ ฮ่า ๆ คนที่พอดีกับเรานี่มันหายาก หรือ จริง ๆ มันอาจไม่มีเลยก็เป็นไปได้ มีคนถามว่า ผมเป็นเกย์เหรอ ? ก็ตอบตรง ๆ ว่า ใช่ครับ .. แล้วไง ก็แค่ผู้ชายรักกัน ก็เท่านั้น มีอะไรประหลาดเหรอ ?

ผมเคยมีความรักที่งดงามอยู่ครั้งเดียว และก็เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ แม้จะผ่านมานานก็ไม่เคยลืม และก็อยากมีอีกสักครั้งจริง ๆ แต่ก็อย่างที่บอก คนที่พอดีและดีพอสำหรับผมนั้นหายาก และ ก็ยิ่งยากที่ผมจะเป็นคนที่ดีพอและพอดีสำหรับเขาด้วยเหมือนกัน

ในขณะที่อายุก็ล่วงเลยมาถึงตอนนี้แล้ว [36 แล้ววครับ].. หมดหวังครับ ฟู่ (เสียงเป่าเทียนให้ดับบบ..บบ) ฮ่า ๆ  อีกอย่าง ผมมันเป็นคนหัวโบราณในเรื่องความรักด้วย แบบโรแมนติกอินเลิฟ ติสแตกได้ทั้งวัน คนที่ดีพอก็มักจะไม่พอดี (เฉยชา) ส่วนคนที่พอดี มันก็มักจะไม่ดีพอ (มันกะล่อน เจ้าชู้ หาจีบไปเรื่อย ๆ)

กับคนรักเก่าผม ผมก็ยังคงรักเขาเสมอในฐานะเพื่อน หรือ พี่น้องที่ห่วงใยและยังอยากรู้ความเป็นไปเป็นระยะ ก็เลิกกันแล้ว ใช่ว่า .. ต้องเกลียดกัน (เพื่ออะไร?) จริงไหมครับ อย่างไร ผมก็ยังหวังว่า สักวันหนึ่งผมคงจะเจอ ใครคนนั้นที่พอดีในคำว่า "เรา" ครับ

ผมเป็น คาทอลิก (นิกายหลักของคริสต์ศาสนา) ชาวคาทอลิก เรียกตัวเองว่า คริสตัง แต่ผมนิยมเรียกตัวเองว่าเป็น คริสตชน (ส่วนนิกายโปรแตสแตนท์ จะเรียกตัวเองว่า คริสเตียน และไม่คุ้นกับคำว่า "คริสตชน" และคิดกันไปเองว่า คริสตชน คือ คริสเตียน และเหมารวมว่าผู้นับถือคริสต์ทุกคน เรียกว่า "คริสเตียน" ซึ่งเป็นบริืบทที่ผิดในประเทศไทยนะครับ)

ผมเชื่อมั่นเป็นอย่างสูงว่า ผมได้รับการเจิมจากพระจิตเจ้าโดยตรง ด้วยการเสด็จมาของพระองค์เอง ตั้งแต่เรียน ป.4 เมื่อขณะที่ผมนั่งมองไม้กางเขนที่แขวนไว้กลางวัด แล้วจู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เกิดความสว่างไสว สวยงาม ชั่วครู่ก็กลับมาเป็นปกติ แล้วในจิตใจผมก็เข้าใจได้เองว่า บุคคลที่แขวนตัวเองอยู่บนไม้กางเขน คือ พระผู้นำทางชีวิตของผม ขออภัยไม่ได้ยกตัวเอง แต่ผมเชื่อพระเจ้าด้วยพระคุณของพระเจ้าจริง ๆ ครับ  ผมรักพระเยซูเจ้านะครับ แต่ผมไม่ค่อยทำดีสมกับที่พระองค์ทรงรักผมสักเท่าไหร่เลยจริงๆ

พระองค์นำข้า
จากโคลนตมผงคลี
วางชีวิตข้าไว้บนศิลา
ข้าจึงได้รู้ว่า ..

พระเยซู เป็นที่รักของข้า
พระเยซู ข้าจะไม่ละพระองค์

รักพระองค์ มีพระองค์
แม้โลกนี้จะสูญสิ้นไป ข้ามีพระองค์

พระผู้ช่วย และทรงเป็นเพื่อน
ข้าจะสรรเสริญพระองค์
ตลอดชีวิตนิรันดร์

พระเยซูเป็นที่รักของข้า
พระเยซู ข้าจะไม่ละพระองค์

พระองค์นำข้า
จากโคลนตมผงคลี
วางชีวิตข้าไว้บนศิลา
ข้าจึงได้รู้ว่า ..

พระเยซู เป็นที่รักของข้า
พระเยซู ข้าจะไม่ละพระองค์

รักพระองค์ มีพระองค์
แม้โลกนี้จะสูญสิ้นไป ข้ามีพระองค์

พระผู้ช่วย และทรงเป็นเพื่อน
ข้าจะสรรเสริญพระองค์
ตลอดชีวิตนิรันดร์

เวลาชีวิตที่เหลืออยู่ของผมไม่มาก กับ เนื้องอกในโพรงกระดูกไขสันหลัง , ภาวะไทรอยด์เป็นพิษและ ภาวะกล้ามเนื้ออ่อนแรง [ตรวจพบโรคทั้งหมดเมื่อปี พ.ศ. 2553] ทำให้ผมตระหนักถึงสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของมนุษย์เรา นั่นคือ 'เ้วลา'  

หากเมื่อใดที่เวลาของเราสิ้นสุดลง นั่นคือ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราจะไ้ด้ลงมือทำก็สิ้นสุดลงด้วย  ด้วยเงื่อนไขของเวลา ผมจึงมักบอกรักกับผู้คนที่ผมรักอยู่บ่อย ๆ และพยายามทำทุกสิ่งคืนกลับให้กับคนที่รักและดีกับผม  เพื่อที่ผมจะได้ไม่เสียใจว่า ทำไมถึงไม่ได้ทำมัน เมื่อวันสุดท้ายของผมมาถึงและต้องนอนพะงาบ ๆ หมดเรี่ยวแรงจะทำสิ่งใด ๆ ต่อไปอีก

ผมพยายามใช้เวลาที่เหลืออยู่เพื่อเตือนสติผู้คนให้ตระหนักถึงวันเวลาอันแสนสั้นบนโลกนี้  ใช้เวลาบนโลกนี้ให้พอดี ทำงานหาเงินแต่พอดี พักผ่อนอย่างพอดี มีเพื่อนที่ดี ยึดมั่นในศาสนาที่ตัวเองนับถืออย่างมีสติ และ หมั่นทำความดี โดยมุ่งเน้นที่การให้และเสียสละอย่างไม่มีเงื่อนไข

หากเมื่อผมจากโลกนี้ไป ขอให้มีผู้คนระลึกถึงผมบ้าง .. ผมก็ถือว่า ผมพอใจกับชีวิตที่ได้ใช้มาแล้วหละครับ